Ik heb besloten om op 20 verhaaltjes voor het slapen gaan te stoppen met dit format, ik wil iets langer de tijd nemen om een verhaal uit te denken.

Er liggen namelijk nog wat onafgemaakte dingen op de plank die ik niet in precies één week af krijg.

Ik las zelf een verhaaltje voor het slapen gaan op Medium met de titel:

Ik heb een nieuwe baan en ik heb gemerkt dat het middensegment van beleefdheid niet voor mij is weggelegd.

Ofwel ik ben extreem formeel, zoals laatst op een begrafenis:

‘Gecondoleerd met uw verlies mevrouw, veel sterke deze aankomende periode, mijn gedachtes zijn met u.’

Terwijl de bouw van de piramides in volle gang is, is niet iedereen tevreden met de komst van deze kosmische architecturen van statuur. Waar de één zich meteen heeft aangemeld zijn steentje bij te dragen, klaagt de ander steen en been over de herrie, de plaatsing, maar ook over de roerigheid tussen arbeiders.

Wij zochten een paar van hen op om te vragen wat het betekent om mee te werken aan de bouw van deze zandtriangels en anderzijds, waarom sommige er toch zo fel op tegen zijn.

Hij is altijd met van alles in de weer, altijd druk. Hij rijdt in een auto met een Ferrari logo, op zaterdagmiddag neemt hij die mee naar de wasstraat. Hij vind het heerlijk om die af en toe even helemaal onder handen te nemen.

Op de bijrijdersstoel zit zijn zoon, die heeft afgelopen week een acht gehaald toen hij werd getoetst op dingen waar je een 10 voor kon halen.

Terwijl hij en zijn zoon wachten op de wasstraat, of eigenlijk op de auto die wacht op de wasstraat, loopt hij naar binnen om twee Bounty’s te kopen, dark chocolate. Die verkopen ze alleen bij het benzinestation.

De wijzers van de klok staan recht omhoog, het heeft me als kind even gekost om te onthouden dat het dan 12 uur is, maar dat is al enorm lang geleden. Ik ben blij dat het me ooit gelukt is om het tijdssysteem mezelf eigen te maken zodat ik niet voor alle secondes van alle minuten van alle uren heb hoeven onthouden hoe laat dat precies is.

Dat had me een pleuriswerkje geweest.

Bobbie is er klaar mee. Alles wat normaal gesproken uit zijn handen komt treft doel en weet zich vreugdevol te gedragen. Nu lijkt het wel alsof hij geen handen meer heeft.

Bobbie begint zijn pet steeds lager over zijn hoofd te trekken als hij door de straten slentert, zijn vrolijke ongecontroleerde drukte is vervormd naar trage neerslachtigheid. In de weerspiegeling van de ruiten ziet hij een schichtige schim.

Terwijl ik over de brug rijd, ontvouwt zich de skyline van de stad voor mijn ogen. Het is schemering, of ‘dusk’ zoals ze het in het Engels noemen.

Ik vind dat dusk erg goed in letters bevat wat de hemel op dat moment weergeeft, die gloed net na zonsondergang en vlak voor het invallen van de nacht.

De lichten schijnen uit de ramen van de wolkenkrabbers, die elk op deze afstand lijken op micro-ecosystemen, als tientallen gestapelde vissenkommen, elk met hun eigen leventje.

De databundel van Frans’ smartphone raakt leeg, de internetverbinding verbreekt en ze realiseren zich dat ze geen idee hebben waar ze zijn.

“Hoe gaan we ooit onze weg weer terug vinden naar het digitale labyrint vol filters en hashtags?” Vraagt Frans zich enigszins bezorgd af.

Even dwalen ze hopeloos rond, maar dan ontdekt Marietje met haar laatste MB’s een wifi-oase te midden van het onheilspellende offline bos waarin ze zich bevinden.

Je hebt het geschenk van leven en de onvermijdelijkheid van de dood, maar wat daartussen ligt, is niet gegarandeerd. Dus doe met die tijd zoveel mogelijk dingen die je leuk vindt en zo min mogelijk dingen die je niet leuk vindt.

Dat is het toch eigenlijk?

Ik vind het bevrijdend om soms hele ingewikkelde dingen plat te slaan tot iets heel behapbaar, dan valt er opeens veel gepieker weg.

Deze week was het even zoeken. Ik was sowieso veel kwijt. Ik was ook heel even deze column kwijt in m’n notities. Maar ik heb bijna alles weer gevonden, behalve m’n muts, die zwarte. Mocht iemand die nog ergens tegen komen, let me know.

Ik lees ‘verslaafd aan liefde’ van Jan Geurtz.

“Ja! Ja nou zie ik het ook Marco, drie meter tot de kopse kant, je hebt gelijk. Drie meter hout komen we tekort. Ik ga nog wel even langs de gamma, die zijn nog open, zijn die nog open?

— Kijkt naar horloge

“Ja, nog half uurtje. Oow joh, dat red ik”, zeg ik tegen Marco.

Goed, deze week verkiezingen, soms loont het om te kijken naar een woord om dat vervolgens uit elkaar te halen om te zien waar het nou eigenlijk uit bestaat.

Dat werkt niet met verdriet maar wel met verjaardag, je jaren zijn aan het ver-jaren en dat is dus gewoon iets.

Bij verkiezingen werkt het ook niet, dus ik zal een andere angle moeten vinden voor de introductie.

Hi Mike,

Ik kwam jouw profiel tegen en die viel meteen op!

Ruim 500 connecties, en ervaring als growth marketeer bij Ace & Tate waarbij je je tanden in een paar uitdagende projecten heb kunnen zetten zo te zien. Goed dat jullie zoveel bezig zijn geweest met optimaliseren, erg belangrijk in de huidige macro economische verschuivingen. Je ziet echt dat het innovatielandschap plaatsmaakt voor interne optimalisatie. Eerst je eigen zaakjes op orde hebben voordat je weer nieuwe risky proposities gaat (in)valideren. Dat soort werk. Echt weer die laarzen aan en de modder in. Kijken waar het “misgaat” en waar besparingen plaats kunnen vinden.

Soms als ik naar het tweejarige zoontje van mijn zus kijk, zie ik mezelf van vroeger.

Toen was mijn moeder ongeveer zo oud als mijn zus nu is. En mijn oma zo oud als mijn moeder nu is.

Ik vond mijn oma toen heel erg een oma. Zoals mijn neefje dat nu waarschijnlijk ook van mijn moeder zal vinden.